Het favoriete boek van Jacques J. d’Ancona: Rudi van Dantzig – Voor een verloren soldaat (1986)

“Als kind las ik al veel. Ik had een ziekelijke jeugd en daardoor kreeg ik boeken, boeken, boeken. Vaak ook voor boven mijn leeftijd. Op mijn vijftiende werd ik kampioen voordragen van Groningen. Ik droeg werk voor van Bertus Aafjes en stukken uit Vondels ‘Lucifer’. Daar ligt de oorsprong van mijn levenslange passie voor literatuur én theater.

Jacques J. d’Ancona
Dat ‘Voor een verloren soldaat’ het boek van mijn leven is geworden, heeft misschien wel te maken met mijn toen ontwakende ‘homofilie’.Niet dat ik door dit boek uit de kast ben gekomen. Ik zat namelijk helemaal niet in de kast, want ik was ‘het’ niet. Pas vanaf mijn dertigste werd ik me ervan bewust. Daarvoor viel ik helemaal niet op jongens. Maar Rudi van Dantzig heeft voor mij wel de tedere aanraking mogelijk gemaakt. Hij schetste de andere wereld, heel prudent en heel voorzichtig. Wat me in zijn roman trof was de wijze waarop hij het contact tussen een Canadese soldaat en een Amsterdams jongetje, dat aan het einde van de oorlog in Friesland werd geparkeerd, beschreef. Het was de poëzie in het proza, de poëtische kant van het vertellen. Het is zo teer opgeschreven en zo invoelbaar, met een groot beeldend vermogen. Je zag het gewoon voor je: het onzekere jongetje dat worstelde met zijn gevoelens voor die Canadese soldaat. Het onbereikbare, het niet willen toegeven, en de grote vraag: moet ik kleur bekennen of niet? Al die tinten troffen me direct bij eerste lezing. En het is bovendien ook nog eens een spannend boek. Het heeft de kwaliteit van een thriller, met een vibrerende suspense en een open einde.

Daar komt dan nog de persoon Rudi van Dantzig bij. Hij was een prachtig dubbeltalent: choreograaf én schrijver. Twee keer ben ik in zijn nabijheid geweest, op bijeenkomsten van zogeheten BN’ers. En wat deed ik? Niets! Ik vond het te plat om op hem af te stappen en te zeggen: ‘Uw boek is het boek van mijn leven.’ Ik heb die confrontatie bewust gemeden. Niet uit angst… Uit respect? Ach nee, dat vind ik zo’n vervelend modewoord. Het was, denk ik, de ongrijpbare greep van Van Dantzig, waar ik me vrijwillig in heb begeven.”

Journalist/theatercriticus/presentator Jacques d’Ancona draagt het stokje over aan Joep van Ruiten, redacteur kunst en cultuur van het Dagblad van het Noorden:
“Als je zo vakmatig met literatuur bezig bent als hij, met zoveel gedreven vakmanschap, ben ik heel benieuwd wat zijn antwoord is op de vraag: wat is jouw fijnste, liefste en ontspannendste boek?”

Interview: Guus Termeer
 
 

terug

Reageren is niet mogelijk