Het favoriete boek van Margriet de Schutter: Andre Agassi – Open, een autobiografie (2010)

“Ik ben van nature niet echt een boekenwurm en in de sport heb je ook niet veel tijd om te lezen, maar deze 500 pagina’s las ik in een keer uit. Zo heb ik de schoonheid van het rustig lezen ontdekt. Het is een ontroerend, openhartig en meeslepend boek, dat heel visueel is geschreven. Je leeft echt mee met de hoofdpersoon. André Agassi sluit met deze autobiografie een belangrijke periode in zijn leven af, een beetje zoals ik met mijn documentaire ‘Diepgaan voor Vancouver’ heb gedaan. Voor mij was dat ook een persoonlijke worsteling, met soms heel emotionele gesprekken.

Margriet de Schutter Het verrassende van dit boek is dat André precies het tegenovergestelde was van hoe hij overkwam. Hij haatte tennis. Op zijn zesde kreeg hij al van zijn vader te horen dat hij de beste van de wereld moest worden. Die man was geobsedeerd door dat idee. Toen ze gingen verhuizen was de belangrijkste eis van zijn vader dat er een tennisveld in de achtertuin paste. André vond dat vreselijk, maar hij zag het als zijn lot. Eén passage sprak me in het bijzonder aan. Bouwvakkers begonnen met de aanleg van dat tennisveld. Hij beschrijft heel beeldend hoe dat ging en hoe hij met een van hen zo’n goede band kreeg dat hij hem wilde helpen. Om te besluiten met: ‘Ik hielp mee met de bouw van de tennisbaan… Mijn gevangenis.’ Dat vind ik mooi. Hij schrijft heel poëtisch en kan dingen heel treffend neerzetten.
André Agassi stond bekend als punk en rocker. Dat was een soort pose, een poging om te laten zien dat tennis niet goed voor hem was. Hij had een oorbel, terwijl dat op de Amerikaanse tennisacademie helemaal niet mocht. Maar hij was zo goed dat ze hem niet konden weigeren. Hij kreeg zelfs fans die zich gingen kleden zoals hij. Zij wilden André Agassi zijn, terwijl hij dat zelf juist niet wilde. Daarin zat zijn tragiek. Hij werd een gevangene van zijn eigen identiteit.”

Oud-shorttrack-schaatser Margriet de Schutter geeft het stokje door aan journalist Jacques d’Ancona:
“Ik vind hem heel inspirerend en open. Als interviewer weet hij met menselijkheid en empathie echt tot een persoon door te dringen.”

Open, an autobiography

Interview: Guus Termeer

Reageren is niet mogelijk