Poëziemarathon: Ben bij jou, ook als je me niet ziet

“Kijk, kijk, wat is dit?” – “Je mag je haar wel eens wassen” – “En mijn hand! Ik dacht dat die schoon was!” Aan een tafeltje zitten een paar mensen zichzelf en hun omgeving te bestuderen met een soort lampje. Ze giechelen om wat ze vinden. Een buitenstaander vraagt zich wellicht af wat hier gaande is. Het lampje is niet zomaar een lampje, het is een microscoop verbonden met een beeldscherm. Bezoekers van het Grafisch Museum kunnen vandaag inzoomen op het kleinste van het kleinste. Er liggen allerlei voorwerpen klaar: veertjes, mosjes, grassprieten, een spijker. Maar improvisatie wordt ook van harte aangemoedigd. En dus verkleinen we alles wat we in onze handen kunnen krijgen: het materiaal van de laptop, papier, de brochure van de Poëziemarathon, haren en huid. De oplettende kijker ontdekt beestjes in zijn pas gewassen haar, zweetdruppels op haar huid, kristallen in mineralen of een mug in barnsteen, vastgevroren in de tijd. Een werknemer van het museum leert ons eerst de kneepjes van het omgaan met een microscoop, maar algauw gaan we zelf op verkenningstocht. Met een druk op de Enter-toets kunnen we foto’s nemen van wat we zien.

Achterin de ruimte zit een jongeman met een hoed in stilte te typen. Dichter Douwe Jan Schrale krijgt onze foto’s doorgestuurd naar zijn laptop en schrijft hier vervolgens op maat gemaakte gedichten voor. Dat hij dyslectisch is, houdt hem niet tegen: hij laat gewoon de bezoeker een spellingcontrole doen. Enkele voorbeelden: “ben bij jou/ ook als je me niet/ ziet.” “Ik ben op een pootje/ gaan staan/ en kwam op losse voeten/ wist niet wat er gebeurde/ als ik jou vandaag zou/ ontmoeten. Maar nu ben ik/ vel over been en was ik/ zonder jou weer een.” Als de bezoeker meerdere foto’s maakt, kan deze zelf kiezen welke foto in een gedicht wordt vertolkt. Natuurlijk kan ook de keus aan de dichter worden gelaten om de meest inspirerende foto uit te zoeken.

Een activiteit als deze is geschikt voor groot en klein, zowel zesjarigen als zestigjarigen verwonderen zich over wat er onder het lampje zichtbaar wordt. Toch is het rustiger dan je voor een toegankelijke activiteit als deze zou verwachten. Misschien ligt het aan het feit dat dit de tweede editie van het evenement is; op de zaterdag voor deze woensdagochtend was de eerste Micropoëzie, waar vermoedelijk de meeste mensen op afgekomen zijn. Dat mag de pret echter niet drukken, de bezoekers hebben namelijk meer tijd om van alles onder de microscoop te leggen.

Op de wand naast Schrale hangen de gedichten die al af zijn, over de foto’s heen gedrukt. Wanneer je zo ver ingezoomd hebt, kun je soms nauwelijks nog zien wat het oorspronkelijk was. Een pluisje krijgt vreemde tentakels, een spijker krijgt een kern van iets wat lijkt op diamant. De dichter brengt deze beelden in alle rust tot leven. Soms is hij zo blij met het resultaat dat hij spontaan een dansje door de ruimte doet. De bezoeker krijgt het gedicht in een papieren tasje mee om thuis aan de muur te hangen.

Rachel Raetzer, RUG Huisdichter 2017-2018.

Foto’s: Henk Veenstra

Reageren is niet mogelijk