Verslag: Jan Mulder bij Freek en Hella de Jonge

Het zijn drukke tijden voor Jan Mulder. Niet alleen verschijnt zijn nieuwe roman Liefde en aardbevingen komend weekend, voor Omroep Max werkt hij ook aan een docuserie over zijn zoektocht naar het eeuwige leven die in het voorjaar van 2019 zal worden uitgezonden. Het is die serie die centraal staat bij het gesprek dat Mulder heeft met Freek en Hella de Jonge. Als onderdeel van hun tentoonstelling Het volle leven ontvingen ze met grote regelmaat gasten en Mulder is op vrijdag 26 oktober één van de hekkensluiters van de 45 dagen durende expositie die afgelopen zondag werd afgesloten.

Mulder benadert tijdens het gesprek ouder worden als een ziekte, aan ‘mazelen doe je ook wat’ en alzheimer kan in de toekomst uit je genen worden ‘geknipt’. Tijdens het gesprek werpen Hella en Freek de Jonge meerdere vragen op, maar Mulder blijft bij zijn standpunt. Hella benadert het praktisch: als je moeder oud wordt en lichamelijk op is is het niet gek om plaats te maken voor je kinderen. Dat de gesprekspartners rond 2050 zo’n 105 jaar oud zijn lijkt haar niks. Freek vraagt zich weer af wat dit zou betekenen voor onze evolutie. Blijft ons bewustzijn immers niet evolueren, op welk niveau zitten we nu en wat doet eeuwig leven met onze ontwikkeling?

Een tegenvraag van Mulder is of Freek zal voortleven in zijn werk? Op lange termijn wordt volgens hem ook Shakespeare vergeten. Wat dat aangaat is Mulder zijn wens om niet te sterven een egoïstische: ‘eeuwig leven doe je voor jezelf en je bewustzijn is ook van jezelf.’ Of je met eeuwig leven nog wel kan genieten? Mulder geniet zich suf en verwacht dat dat  geluk blijft: zijn vrouw, koffie, de liefde voor het landschap zijn allemaal zaken die aan waarde niet inboeten bij onsterfelijkheid. De man die als jonkie vol vertrouwen naar Brussel vertrok voor zijn carrière als voetballer blaakt nog steeds van het optimisme dat hij, naar eigen zeggen, toen al had.

Later in het gesprek vraagt Hella de Jonge weer naar het eeuwige leven in de kunst. Dat kunstenaars vergeten worden betekent immers niet dat hun werk verdwijnt. Mulder noemt specifiek Jan Drupsteen waarvan hij net een aantal visuals heeft gezien waar hij ‘met open bek’ naar heeft gekeken. ‘Kunst, zonder olieverf’, juist de combinatie van muziek en beeld en de man achter het kunstwerk greep hem aan.

Met een zelfde enthousiasme praat Mulder eigenlijk over alles wat besproken wordt: voetbal, de laatste wedstrijden van Ajax, een gesprek voor de docuserie met Sophia Loren en het de snelle reactie van omroep Max toen hij het plan voor de serie indiende. Het slaapliedje waarmee Freek de Jonge het gesprek afsluit zet het alle onderwerpen mooi in perspectief: ‘ga maar slapen kleine/ je wereld is nog klein/ je hoeft nog niet te kijken/ naar het verdriet, de pijn/ ik kan je nu nog troosten/ ik zie wat jij niet ziet…’

Verslag: Maarten Praamstra

Foto Jan Mulder: Merlijn Doomernik

Reageren is niet mogelijk